Имам се во животот, само деца ми недостасуваат -Животната приказна на Јашар Ахмедовиќ

-Моето име е Јашар Ахмедовски. Роден сум на 22 декември 1963 година во Македонија, во Пласница, меѓу Кичево и Прилеп.

ФОТО: Јашар Ахмедовски / Инстаграм

Овде завршив основно училиште. Но, мислам дека уште кога бев мал, прво одделение, знаев што ќе правам. Музика. Тоа беше моја желба. Само тоа.

И, ете, мојата желба се оствари. Составив многу песни за себе и за моите колеги, но се најдов и во некои песни.

ФОТО: Јашар Ахмедовски / Инстаграм

Интересно. Оној, „Додека Јашара сум јас“, вие ја знаете таа песна, може да биде како да е за мене, и има „Што вреди за нас сега новосадскиот саем, кога нашата Јашара повеќе не пее на неа .. . “, тоа е сигурно за мене, но тоа е рокенрол, некој друг го состави.

Детство

ФОТО: Јашар Ахмедовски / Инстаграм

-Но добро, пред тоа сè започна вака … Имавме четворица браќа и една сестра. Ава, Руждија, Муфит, Јашар и Ипче.

Детството ми беше убаво, го паметам со најубавите спомени. Бев немирен, како и секое дете.

ФОТО: Јашар Ахмедовски / Инстаграм

Нашите родители беа приврзани за нас, јас дури и не знам како да ви го пренесам тоа.

Имавме среќно детство, моите беа богати луѓе, живеевме добро. Ние не се расфрлавме, но татко ми, дедо ми и баба ми беа многу богати во тие области.

ФОТО: Јашар Ахмедовски / Инстаграм

Тато беше лекар, а мајката имаше најдобра должност да се грижи за нас. Таа навистина успеа во тоа.

Таа ни всади карактер, почит кон другите луѓе. Сепак, како што луѓето се менуваат, така и човекот се менува со текот на времето …

ФОТО: Јашар Ахмедовски / Инстаграм

Халид Бешлиќ

Родителите сакаа прво да завршам училиште, па татко ми ми рече да одам во Скопје. Таму имаше средно медицинско училиште, па да ги следам неговите стапки, но јас реков – нема! Сакам да одам во Сараево или Белград.

Бидејќи во тој период музиката беше популарна таму, немате претстава колку, ли само ме интересираше. Но, добро, татко ми ме однесе во Сараево, јас се запишав на медицинско училиште таму, тоа беше условот да продолжам со музика.

ФОТО: Јашар Ахмедовски / Инстаграм

Се одлучив за Сараево затоа што таму работеше еден наш сонародник во општината,и добро беше да имам некој свој.

Тој човек ме однесе по таверните да ги слушнам моите колеги. Првиот ресторан во кој отидовме, се сеќавам, беше наречен „Пионирска долина“, пееше Халид Бешлиќ.

ФОТО: Јашар Ахмедовски / Инстаграм

Луѓето беа таму, бидејќи покрај неа имаше зоолошка градина, одеа и застануваа да пијат. Беше околу седум и половина и прашав:

“Дали можам да отпеам песна?” Калид ми вели: “Па, дали знаете да пеете, вие сте дете?!” Неговиот хармоникаш, кога ме слушна, ме најави и, навистина, за неколку песни што ги отпеав, ресторанот се наполни. Тој не можеше да влезе. Управникот ме замоли да останам со Бешлиќ да пеам, а Халид рече:

ФОТО: Јашар Ахмедовски / Инстаграм

„Ако беше колешка, ајде, но двајца мажи, не е тоа …“ Потоа ми препорача на еден пријател. Така започна мојата кариера. Луѓето веќе ме препознаа на улица по еден месец.

Шабан Шаулиќ

ФОТО: Јашар Ахмедовски / Инстаграм

Таму одев две години на училиште и пеев во таверни, а потоа го запознав Шабан Шаулиќ.

Тој беше мој пример, ги сакав неговите песни. Кога ме слушна, ми рече:

ФОТО: Јашар Ахмедовски / Инстаграм

„Не смееш да останеш овде ниту една секунда, веднаш оди во Белград!“ Првиот запис „Мојата роза, моите омилени цвеќиња“ го снимив во 1980 година.

Рекордот помина одлично, тоа беше мегахит. По два месеци бев на сите топ листи и влегов во првите десет пејачи. Јас бев атракција, најмладиот пејач во тоа време.

ФОТО: Јашар Ахмедовски / Инстаграм

Инаку, татко ми многу сакаше музика и тој секогаш одеше во паб или слушаше дома кога Ипче и јас му пеевме. И постариот брат добро пее, да ти го кажам тоа. Тато ја сакаше Севдалинка.

Не завршив музичко училиште затоа што немав желба да свирам. Како и да е, сум талентиран, компонирав многу песни за себе и за другите.

ФОТО: Јашар Ахмедовски / Инстаграм

Само пеењето не може да се научи. Можете да научите да следите тонови ако имате малку слух, но емоции и трилери, не можете.

Кога дојдов од Сараево во Белград, мој цимер беше Мирко Кодиќ. Livedивеев во хотелот „Екселсиор“ и тој ми рече еден ден: „Што плаќаш за ова, ајде, имам стан, ајде да живееме заедно!“ Тој беше оженет, но неговата сопруга беше во Свилајнац. Така живеевме околу една година.

ФОТО: Јашар Ахмедовски / Инстаграм

Прв хонорар

Јас веќе добив некоу пари како дете на десет, единаесет години. Секогаш кога имаше некоја веселба, тие ме тераа да пеам и имаше совети.

ФОТО: Јашар Ахмедовски / Инстаграм

Затоа, го купив мојот прв велосипед, „пони“ беше популарен. Па, од првиот голем хонорар купив автомобил.

Тие ми рекоа „почекај, купи прво стан“, а јас – не! Прв автомобил! Купив БМВ, тогаш беше врвен. Тоа беше време кога системот функционираше во поранешна Југославија, имав големи хонорари, добив околу 100.000 марки од продадените плочи. Тоа БМВ чинеше 55 000 и можев да се пофалам.

ФОТО: Јашар Ахмедовски / Инстаграм

Потоа снимив уште еден запис „Секој мора да се врати на своето“ и продадов околу 600.000 мали плочи.

Па, тогаш „Една жена што треба да се памети долго време“, беше најголем тираж. Тоа е мојата лична карта, таа песна. Патем, тој рекорд има многу хитови.

ФОТО: Јашар Ахмедовски / Инстаграм

Но, имам многу лични карти „Плачи, ќе ти биде полесно“, „Омажи се за мене со нејзината убавина“, „Кога ќе изгори свеќата“, „Еве ти“ … Јас навистина имам многу песни во мојата кариера.

Една жена за сеќавање долго

ФОТО: Јашар Ахмедовски / Инстаграм

Таа песна е компонирана од Шабан, а текстот го напиша Мики Јубичиќ.

Тој ми рече: „Имам неколку песни да ти дадам“. Кога го слушнав, ми се допадна. Во тоа време, јас не одбрав што е составено, така беше и како се случи на пејачка.

ФОТО: Јашар Ахмедовски / Инстаграм

Веднаш штом излезе, стана хит. Го пеам неколку пати во текот на вечерта. Најголемо задоволство е, по толку години, момчињата и девојчињата ја порачуваат таа песна која е двојно постара од нив, тоа е големо признание за уметникот.

Сопругата Снежана

ФОТО: Јашар Ахмедовски / Инстаграм

Мојата најголема љубов и поддршка во животот е сопругата Снежана.

Ние сме заедно од 1982 година и сме во брак 20 години. Одлучивме да се венчаме затоа што медиумите постојано ја нарекуваа „невенчана сопруга“, но ако има љубов, хартијата не ми значи. Имаше слободно време и реков „ајде да се венчаме“. Јас не ја направив свадбата, затоа што пеев толку многу свадби што ми здосади. Само направивме ручек.

ФОТО: Јашар Ахмедовски / Инстаграм

Снежана ја запознав спонтано. Додека бев на турнеја со Лепа Лукиќ, таа дојде со една пријателка, така се запознавме.

Не дека сум срамежлив, но никогаш во животот не сум приоѓал на девојки, им испраќав пијалоци и тоа … Но, и пријдов и и реков, ако има време, да се видиме.

ФОТО: Јашар Ахмедовски / Инстаграм

Таа дојде од Ваљeево во Белград затоа што отиде во средно училиште таму, и некако ми требаше некој да ми го покаже градот, бидејќи јас само што дојдов, тоа беше фора.

Снежана никогаш не се мешаше во мојата деловна активност, ниту пак ги организираше моите настапи.

ФОТО: Јашар Ахмедовски / Инстаграм

Отсекогаш сакав да ја заштитам од тој свет, бидејќи има различни луѓе. На почетокот во врската , таа беше малку љубоморна, јас бев популарен, девојките ме сакаа. Но, таа е сигурна во себе и тоа и помина.

Среќни сме заедно, постојано патуваме, уживаме. Единствено што ни недостасува се децата. Се обидовме, одевме насекаде, но не успеа. Не можевме да имаме бебе. Тоа е нашата голема желба. Размислувавме и за посвојување, но тука документите се многу комплицирани. Искрено, сè уште не сум се откажал од таа идеја. Се надевам дека ќе успеам да посвојам дете и да го воспитам. Јас сум многу врзан за децата, особено од моите браќа и пријатели.

ФОТО: Јашар Ахмедовски / Инстаграм

(Visited 1.563 times, 1 visits today)